waarom ik blog

Online privacy is wel een dingetje als je iedere week over je leven blogt. Het blijft voor mij steeds zoeken naar wat wel en niet online te zetten en waar ik me comfortabel bij voel. Omdat dit een onderwerp is dat me al een tijdje bezig houd (en waarvan ik zie dat het ook anderen bezighoud), ben ik bij mezelf op onderzoek gegaan naar wat bloggen nou eigenlijk voor mij betekent en waarom ik het doe. Lees je mee?

Leestijd: 5 minuten

hoe het begon

We beginnen bij het begin! Ik ben begonnen op Livejournal toen ik vijftien was, denk ik. Het kan ook veertien of zeventien geweest zijn. In die tijd waren er nog geen mobieltjes die foto’s konden maken, dus het was vooral schrijven over mijn leven. Een online dagboek bijhouden, en als je wilde kon dat achter een slotje. Er zaten ontzettend veel andere meiden op die ook schreven over hun leven. Hun verliefdheden, vriendjes, school, liefdesverdriet en andere struggles. Het was voor ons een fijne uitlaatklep en we leerden er dat iedereen met dezelfde dingen worstelde. Die herkenning was enorm fijn! Wat er ook gebeurde in mijn leven, ik kon altijd terug naar mijn dagboekje en ‘mijn vrienden’ op Livejournal.

Jaren heb ik er geschreven en door de jaren heen heb ik ook nog steeds contact gehouden met (een deel) van de mensen die er op zaten. Een aantal heb ik ook in het echt ontmoet. Ik had toen ik vijftien was nooit kunnen bedenken dat er zoveel uit voort zou komen! Als je het hebt over waar hoor je thuis, een van de vragen in mijn 365 vragen van maart, dan kan ik eigenlijk ook wel antwoorden: bij de online ‘community’ die Livejournal voor mij was. En dus de mensen die daarop zaten.

Sinds 2015 heb ik een openbaar plekje op het internet, mijn eigen blog. Ik ben al duizend keer verhuisd van het ene naar het andere platform en er zijn al heel wat blog posts verloren gegaan. Maar ik ben er nog steeds!

Waarom blog ik?

In de vroege jaren blogde ik vooral om mijn hart te luchten en te schrijven over mijn leven. Daarna is dat veranderd. Ik wilde mijn leven nog steeds delen, maar vooral om het me later te kunnen herinneren. Nog steeds een dagboekje dus, alleen dan met veel meer foto’s. Foto’s zijn ondertussen onmisbaar geworden. Ik vond en vind het heel leuk om mijn leven op deze manier te delen. Ik ben elke dag wel bezig met foto’s maken en heb daar dus echt veel plezier aan! Ik wil de momenten die ik meemaak graag vastleggen zodat ik later precies terug kan zien hoe mijn leven op dat moment was.

Het delen is voor mij ook een uitlaatklep. Het is na al die jaren een onderdeel geworden van mijn leven en ik kan me niet eens meer voorstellen hoe het is als ik het niet meer zou doen. Naast plezier is het voor mij ook therapeutisch. Schrijven over wat ik meemaak, wat me dwars zit, waar ik enthousiast van wordt of wat ik gewoon even kwijt moet.

dit vind je misschien ook leuk:  het c-tijdperk

Mooie dingen zien en delen

Elke week lees ik tientallen blogs van mensen en krijg ik een kijkje in hun leven en hun hoofd. Ik vind het ontzettend leuk om dit te zien en om over te lezen. En vooral om te zien hoe ze in het leven staan en wat ze van dingen vinden. Ik vind vaak herkenning, krijg ideeën en inspiratie en kan mijn eigen leven hierdoor waarderen en relativeren. En dat wil ik zelf ook graag terug doen door de (mooie) dingen in mijn leven of die ik online zie te delen met anderen.

Op sommige blogs komen mooie foto’s voorbij van kunst, van mooie plekken die ik ook ooit wil bezoeken, of staat er een herkenbaar verhaal over iets wat iemand heeft meegemaakt. Allemaal dingen die mijn leven verrijken. Ook daarom deel ik mijn leven. Zo geef ik terug.

En mijn privacy dan?

Natuurlijk let ik op wat ik online zet. Het is iets waar ik in mijn achterhoofd altijd wel mee bezig ben. Zo zet ik voornamelijk foto’s online van de dingen die ik doe, van plekken of spullen of van mezelf. En heel af en toe van iemand anders, maar dan is het altijd wel minder herkenbaar.

Het is moeilijk om te delen wat je wil delen, maar je niet gecensureerd te voelen. Soms laat ik iets weg omdat ik niet wil dat zomaar iedereen het kan zien of lezen. Soms denk ik ook ‘ja maar dit hoorde erbij en wil ik me later nog kunnen herinneren’. Het blijft steeds een afweging.

Een onderdeel van mijn leven

De conclusie van mijn zoektocht is dit: ik vind het veel te leuk om te doen en het is echt een onderdeel van mijn leven geworden. Als ik écht niet wil dat anderen het zien, dan kan ik niet in deze vorm doorgaan. Voor nu neem ik het idee dat jan en alleman alles over mij kan lezen voor lief. Dat is de prijs die ik betaal (wat klinkt dat heftig haha) om te kunnen doen wat ik leuk vind. Het hoort er nou eenmaal bij. Of ik kan beter op een andere manier verder.

Mocht ik op enig moment wel oncomfortabel worden ermee, dan is het nog snel offline gehaald! En ik bedenk me ook altijd maar dat anderen het vast helemaal niet zo reuze interessant vinden, mijn leven. Dat zijn ook geruststellende gedachtes. Maar voor nu blijf ik er zeker nog mee doorgaan!

Ben jij ook zo bezig met je privacy online/op je blog? Wat vind jij er nou allemaal van?

Comments

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 thoughts on “waarom ik blog

  1. Ha! Toevallig! Ik heb dus vandaag iets gepubliceerd over mijn gevoel van de laatste tijd. ik stond er altijd in zoals jij maar sinds een paar weken voelde het niet meer heel comfortabel om zoveel over mezelf te delen. Of ja, over mezelf misschien nog wel maar ik wil bijvoorbeeld liever mijn vriend en baby niet meer in beeld brengen. Deze week was er dan ook iets wat m’n emmertje deed overlopen en nu zit ik een beetje met een dilemma over hoe het aan te pakken :p

    1. Haha oké, misschien niet zo toevallig dus :p ik ben net even naar m’n reacties gaan kijken op het laatste blogje dat ik publiceerde.
      Super bedankt voor je input! Daar heb ik veel aan 🙂

      1. Ja ik zag het! Ik las het en dacht, nu moet ik het toch eens opschrijven. Het blijft moeilijk vind ik. Heb net als jij dat het soms veranderd wat ik wel en niet wil delen, of beter gezegd… dat ik me soms minder comfortabel voel om het te delen dan andere keren.