q&a antwoorden

Weet je nog dat ik een aantal weken geleden weer een q&a blog maakte? Er zijn een heleboel leuke vragen ingestuurd en daar geef ik hieronder antwoord op. Een deel ervan in ieder geval, want ik ben blijkbaar niet goed in kort antwoorden want het werd veel te lang! Volgende week komt deel twee online.

In deze eerste blog beantwoord ik wat ik graag lees op andere blogs, hoe ik filter wat ik online zet, hoe we aan de naam Lotte zijn gekomen, wat ik nou van het mama zijn vind en waar ik trots op ben.

Leestijd: 6 minuten

als ik een blog zou hebben wat zou je dan graag willen zien en lezen?

Bijna alle blogs die ik regelmatig bezoek plaatsen wekelijks of maandelijks een overzicht met foto’s van wat ze gedaan hebben. Plogs, a day in my life en dat soort dingen vind ik na jaren nog steeds het allerleukste om te volgen. En ook blogs over levenslessen of strubbelingen in het leven lees ik graag. Voor de herkenning en om er zelf iets van te leren. Ik interesseer me voor muziek, kunst en fotografie, dus daarover lezen doe ik ook graag. In welke vorm dan ook.

Dan zijn er nog de mensen die ik al een hele tijd volg en waar ik een, ja hoe kun je dat noemen, online band mee heb gekregen. Deze mensen kunnen werkelijk alles posten wat ze willen, want ik lees het dan sowieso : D Ik interesseer me dus vooral in hoe mensen denken, wat ze doen, hoe ze tegen de wereld aankijken. Hun innerlijke belevingswereld dus. Ik vind dat reuze interessant!

Hoe filter je de dingen die je online zet, omdat het allemaal zichtbaar is op het wereld wijde web?

Leuke vraag, want dat is voor iedereen weer anders. Toevallig kon ik aan de schrijfstijl zien wie hem ingestuurd had en heb ik wat navraag gedaan. En dat was leuk, want daar kwam een gesprek uit voort over dingen online zetten en daar van andere mensen (niet altijd positief) commentaar op krijgen. Ik heb nog van niemand in het echte leven commentaar gekregen op mijn blog en ben ook nog niet herkend. Van vrienden krijg ik eigenlijk alleen positieve dingen te horen. Dus wat dat betreft voelt het voor mij niet gek om dingen online te plaatsen.

Ik kan hier hele alinea’s over schrijven haha, maar ik probeer het niet te lang te maken. Dus.. hoe filter ik nou wat ik online zet? Voor mij gaat het om twee dingen: waar ben ik zelf comfortabel mee en aan wie zou ik dit ook in het echt vertellen? Ik probeer een onderscheid te maken tussen dingen die iedereen mag zien en dingen die ik alleen aan mijn beste vrienden zou vertellen. Is het iets dat ik eerder alleen in vriendenkring zou delen, dan gaat het in mijn nieuwsbrief. Alle andere dingen gaan op mijn blog.

dit vind je misschien ook leuk:  q&a antwoorden deel 2

Op mijn blog plaats ik dus vooral wat ik leuk vind en waar ik achter sta. En dan sta ik er ook achter. Ik vind dat ik me daar nooit voor hoef te excuseren, schamen of iets anders negatiefs. Het kan zijn dat mijn oude klasgenootjes van de basisschool, (oud) collega’s of de achterbuurvrouw die ik helemaal niet ken dit ook allemaal zien. En ja, dat is best een gek idee. Vooral omdat je nooit precies weet wie het leest. Een vuistregel die ik dus gebruik: wanneer ik weer wat wil gaan plaatsen stel ik me mensen voor waar ik tegen vertel wat ik in mijn blog wil vertellen. Dan kan ik ook makkelijk bepalen of ik het openbaar wil delen of dat het toch in de nieuwsbrief gaat.

Hoe kwamen jullie op de naam Lotte voor jullie dochter?

Voordat er überhaupt een baby in de maak was waren we al een beetje met namen bezig. We hebben een lijstje gemaakt met meisjesnamen en daar stond van alles op (de lijst met jongensnamen was overigens een heel stuk korter, oef wat vonden we dat moeilijk!). Ook hebben we apps gebruikt die zoals Tinder werken. Je krijgt een naam te zien en swiped hem naar links of rechts. Maar eigenlijk vonden we nergens een naam die we allebei écht leuk vonden. Flo kwam toen met de naam Lotte, die vond hij heel erg leuk. Ik heb hem op de lijst gezet maar wilde wel nog even verder kijken. Uiteindelijk kwamen we toch steeds bij deze naam uit. We kwamen er gewoon geen meer tegen die we nog leuker vonden. Dus toen was het Lotte! We hebben sommige vrienden toen ook al verteld over de naam, zo zeker waren we ervan, ook al hadden we haar nog niet ontmoet. Het paste gewoon.

Is het mama zijn wat je ervan had verwacht?

Mama zijn is voor mij de ene dag een fluitje van een cent. Als de baby nergens last van heeft dan is het een makkelijke dag, lachen we veel en is het één groot feestje. Dan kan ik intens genieten van alles wat we samen doen, de knuffels en dat leuke lieve meisje dat de grootste lol heeft. Maar dan zijn er ook nog dagen dat het zwaar is, soms zelfs echt zwaar. De baby zit in een groeispurt en dan kan soms niks goed zijn. Je wandelt je een ongeluk, er is veel gehuil, alles is lastig en moeilijk, je zeult je een ongeluk maar eigenlijk kan je rug dat helemaal niet aan, je geduld wordt flink op de proef gesteld en je staat samen met de baby even lekker een potje te huilen. Het hoort er allemaal bij! Ik had het me vooral als een achtbaan voorgesteld, en zo blijkt het ook te zijn. Maar wat ik me niet had kunnen voorstellen – om maar iets te noemen – is dat het geduld soms uit je tenen moet komen, en dan eigenlijk van nóg een stukje verder. Dat mama zijn soms nog net dat beetje meer vraagt dan dat je dacht dat je had en kunt geven.

dit vind je misschien ook leuk:  q&a

Ik heb me vooral een zo realistisch mogelijk beeld proberen te maken van het mama zijn, en vooral geen romantisch beeld met een baby die zich elke dag voorbeeldig gedraagt. Ik ben juist zo iemand die ook even nadenkt over de rampscenario’s die voor kunnen komen, want dan heb ik ze een keer door mijn hoofd laten gaan en dan voelt het wat bekender als het er is. Dat wil niet zeggen dat ze ook echt gebeuren, maar áls ze er dan zijn, dan voel ik me niet zo overspoeld en denk ik ‘ach ja, dat hoort er ook bij’. Ik ben er vooral ingegaan met zo min mogelijk verwachtingen en met het idee go with the flow. En dat gaat tot nu toe heel goed!

Wat is iets van jezelf waar je super trots op bent?

Dat vind ik altijd moeilijk, want er zijn niet veel momenten dat ik me écht trots voel. Soms wel dat ik denk, ja wel cool dat ik dat gedaan heb. Maar echt trots zijn, hmmm nee. Wat ik dus wel cool vind is dat ik na jaren helemaal niets creatiefs doen toch weer ben begonnen. Ik vond het altijd zo ontzettend zonde dat ik na twee kunst opleidingen nooit meer wat ermee deed. Totdat ik uiteindelijk zo rond 2015 met stempels maken begon. Ik deed toen een 100 days project. Ik wilde 100 dagen lang elke dag een stempel maken. En zo is het allemaal weer opgestart. Als ik dat project niet had gedaan was ik nu misschien nog steeds niet creatief bezig.


6 Comments

  1. Malu 21 mei 2021

    Wat een mooie, eerlijke en heldere antwoorden. Fijn om te lezen en zelf goed over na te denken.
    Dank je wel voor deze post, Luus <3

    Beantwoorden
  2. Robin Schrijvers 22 mei 2021

    Leuke antwoorden! Ik herken wel die online band waar je over spreekt. Sommige blogs zou ik idd eindeloos kunnen blijven doorlezen!

    Kiezen welke blogs ik lees is meestal ook iets volgens mijn gevoel en iets super impulsiefs. Soms weet ge gewoon meteen of ge op de juiste website zijt beland 🙂 Maar het vertrekt voor mij meestal vanuit het gevoel van herkenbaarheid in teksten.

    En ik vond het precies jammer om te lezen dat je je niet echt trots voelt over iets? Ik gun het je nochtans! Dat kan ook in het kleinste hoekje zitten he 🙂 Van in het mama zijn tot het maken van leuke foto’s!

    Beantwoorden
    • luusjeindelucht 22 mei 2021

      Ja bij mij gaat dat dus ook zo, het impulsief uitkiezen welke blogs ik volg (of misschien meer onderbuikgevoel?). Als ik het zie en lees dan weet ik dat het is wat bij me past. De herkenbaarheid inderdaad, of het algehele gevoel dat ik krijg erdoor 🙂
      Iets waar ik misschien wel wat meer over mag nadenken, trots zijn. Nu jij het zo opschrijft realiseer ik me dat ik dat eigenlijk te weinig doe! Ook zo fijn aan een blog hebben, dat mensen je ogen openen en dingen laten realiseren! Dankjewel!

      Beantwoorden
      • Irene 22 mei 2021

        Ik wou ook zeggen wat Robin zei maar bedacht me toen dat ik dat soms ook wel lastig vind om nu echt iets te benoemen waar ik trots op ben. Het was mijn vraag denk ik :p
        Die tinder voor babynamen hadden wij ook! Kon meer lachen om gekke namen dan dat ik er echt veel voor ons uitgehaald heb. Onze lijst met meisjesnamen was ook veel langer dan de lijst met jongensnamen.

        Beantwoorden
        • luusjeindelucht 22 mei 2021

          Jaaa die babynamen app was echt hilarisch! Zat echt helemaal niets tussen wat ons beviel, alleen maar super rare namen waar ik nog nooit van gehoord had.

          Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *