briefje: spreken vanuit je hart

Vandaag stuurde ik alweer het zesde briefje voor intimi uit. Het ging deze keer over een artikel dat ik las en mooi vond. Het zette me aan het denken. En na het versturen ervan dacht ik, waarom niet ook hier delen eigenlijk? Dus bij deze. Over spreken vanuit je hart en de vraag aan jezelf hoe oprecht je bent.

Leestijd: 5 minuten

Spreken vanuit je hart is een artikel dat ik tegenkwam, geschreven door Anne van der Sligte. In haar blog schrijft ze over oprecht zijn in je relaties; met je ouders, broers en zussen, je partner en vrienden. Ik vond het zo’n ontzettend mooi artikel en het zette me aan het denken. En misschien jou ook wel. 

Eerst een stukje uit haar artikel:

We zijn thuis bij onze ouders en we hebben net gegeten. Mijn broer Frank en ik ruimen de tafel af. Mijn broer Robin blijft zitten. Ik erger me aan hem. Hij zat vrij monter aan tafel, dus naar mijn idee kan hij prima meehelpen met de tafel af te ruimen. “Waarom hoeft Robin nooit meer de tafel af te ruimen?!”, roep ik boos. Ik ben van mening dat hij zijn ziektekaart aan het gebruiken is; als het hem goed uitkomt speelt hij de rol van de zieke. “Omdat ik ernstig ziek ben, Anne”, zegt Robin rustig tegen me.

“Robin, je doet maar alsof, je kan heus wel de afwas doen.” Ik haat die stomme ziekte van hem. Hij gedraagt zich alle dagen als een egocentrische lul. Hij heeft het alleen maar over zichzelf of over wat er allemaal mis is in de wereld, en als er dan iets samen gedaan moet worden, gaat ‘ie zielig doen. “Zusje, laten we straks even samen gaan wandelen in het bos.” Ik heb geen zin om samen met hem te gaan wandelen. “Mag ik ook gewoon even boos op je zijn en je irritant vinden, Robin? Waarom moet er dan weer gelijk ‘gewandeld’ worden?” Robin is stil en kijkt me alleen indringend aan. “Oké, ik ga mee.” Ik heb het idee dat Robin geen ruzie wil tussen ons, nooit meer, omdat hij weet dat hij doodgaat. Maar ik wil niet geloven dat hij doodgaat. Over een jaar is hij weer genezen en kunnen we dit allemaal achter ons laten.

In het bos overheerst het gevoel van ongemakkelijkheid. We wandelen de eerste vijf minuten zwijgend naast elkaar tot Robin aan me vraagt hoe het met me gaat. Ik ben verrast door zijn vraag, gaat het nu eindelijk eens niet over hem?

Ik geef antwoord. Ik praat ‘eerlijk’ over mijn leven, maar ik ben niet echt eerlijk over wat ik bij hem voel. Ik vertel verhalen over mijn leven; ik heb het over mijn relatie, over mijn werk, over hoe lastig ik het vind om zelfstandige te zijn, maar dat ik zzp’er zijn als enige optie zie. Maar ik zeg niet hoe ongemakkelijk ik me, in dit huidige moment, bij hem voel of hoe bang ik word van zijn hersentumor en hoe afgrijselijk ik het vind dat zijn gedrag daardoor veranderd is. Ik zeg niet dat ik hem stiekem wel gek in zijn hoofd vind, ook al zeg ik van niet als hij er op momenten naar vraagt. Al zoveel mensen zijn zo moedig geweest om toe te geven dat ze niet meer op zijn denken vertrouwen, maar als ik het ook zeg, voelt het alsof ik, zijn zusje, hem in de steek laat. Hij kan er niets aan doen dat zijn denken gelooft dat hij de minister-president moet vermoorden. En ik weet dat hij het toch niet werkelijk van plan is. Hij heeft grote praatjes, maar als puntje bij paaltje komt, doet hij niet eens de afwas.

Robin luistert naar me en zegt niets. Ik voel me een nepperd. Robin wil oprecht contact, maar ik durf niet mijn hele waarheid te delen: dat wat ik voor hem verberg om de lieve vrede te behouden. Ergens weet ik dat ik wel het achterste van mijn tong moet laten zien en dat ik door het vertellen van leugens (door niet te benoemen wat er werkelijk toe doet), de voelbare afstand tussen ons in stand houdt. De ergste straf die je aan iemand kunt geven van wie je houdt, is niet geheel eerlijk te zijn en je tijd te verdoen aan koetjes- en kalfjespraat.

Robin verdient de intense, maar uiteindelijk vertederende nabijheid van mijn hele waarheid en niet alleen mijn oppervlakkige halve, maar ik durf het niet. Ik durf niet mijn hele innerlijk aan hem te geven. Ik durf mij niet over te geven aan de realiteit. Hij loopt hier met mij omdat hij weet dat hij doodgaat en daarom geen ruzie met zijn kleine zusje wil. Ik wil nog geloven dat ik hier loop met iemand die nog een lange tijd te gaan heeft.

// Een hoofdstuk uit het boek Mijn eerste grote dood (dat misschien ooit uitkomt).

Hoe zit dat eigenlijk in mijn leven? Probeer ik vaak de vrede te behouden door niets te zeggen als ik dat eigenlijk wel wil doen? (ja) Wie of wat probeer ik daarmee te sparen? (alles en iedereen, als het even kan) Vaak is het moeilijk om uit te spreken wat me dwars zit omdat ik weet, nee denk dat ik anderen er misschien pijn mee doe. Of dat er ruzie zal ontstaan. Maar ben ik niet juist verkeerd bezig als ik mijn waarheid achterhoudt en me niet uitspreek? Zorgt het niet juist voor verbinding als anderen weten wat me dwars zit? En doen we onszelf en anderen niet te min als we niet vanuit ons hart spreken en oprecht proberen zijn? Alleen zo hebben we toch écht contact?

dit vind je misschien ook leuk:  emotional wellbeing

Het hele artikel lees je hier

Ps. Ik ben nu zo enorm benieuwd naar haar boek! 

Hoe zit dat bij jou? Spreek jij vanuit je hart of probeer je mensen wel eens te besparen?

4 Comments

  1. Robin Schrijvers 22 mei 2021

    Wow dit komt wel even aan hier. Een heel mooi stukje dit!

    En ja, ik herken het wel. Ik probeer vaak zo eerlijk mogelijk te zijn maar soms staat mijn gevoel mij in de weg, kan ik mij er moeilijk over zetten. Terwijl, inderdaad, rationeel gezien de andere die eerlijkheid altijd verdient.

    Al moet ik zeggen dat dat nu dankzij m’n therapie ook beter en beter gaat.

    Beantwoorden
    • luusjeindelucht 22 mei 2021

      Dat had ik dus ook! Wat fijn dat het met therapie beter gaat 🙂 Voor mij is het ook iets dat ik in mijn achterhoofd moet houden, want ik ben eerder geneigd om te pleasen en dus vaak te kiezen voor harmonie in plaats van confrontatie.

      Beantwoorden
  2. Malu 25 mei 2021

    Ik ben zelf vrij direct en schrik mensen daarmee wel mee af van “woah, waar komt dit vandaan? Zo’n lief meisje en dan zo ontzettend met vuur kunnen spugen”. Ik ben hier al een tijd mee bezig om balans te vinden.

    Het verhaal wat je beschrijft uit het boek zelf, vond ik heftig en confronterend, omdat ik in een soort gelijke situatie zit. Dit gaat ook gespaard met veel woede, verwerken, gevoelens, twijfelen van wat zeg ik wel/niet of wat houd ik voor mijzelf of bespreek ik met mijn inner circle en close friends.

    Wat ik wel merk is dat mijn lief of ik zelf vaak tegen elkaar zeggen, “hey laat effe alles boel de boel, kom even naast mij zitten op de bank, wat scheelt er”. Dan zeggen we ook gewoon wat ons aan de ander stoort, of wat ons boos/verdrietig/angstig maakt. Zonder te schreeuwen, verwijten, schelden of “jij dit/dat” te zeggen. Vaak is binnen vijf minuten de spanning weg, geven elkaar een kus of knuffel of worden er afspraken gemaakt.

    Dat leerde mij dat de onderliggende irritatie er zeker mag zijn én we ook niet bang hoeven te zijn om dit uit te spreken, en dat het vaak al binnen 5 minuten uit de lucht kan zijn. Voor twee mensen met veel onzekerheid en veel trauma, doen R en ik dit wel heel erg netjes en is er eigenlijk nooit echt ruzie tussen ons 🙂

    Beantwoorden
    • luusjeindelucht 25 mei 2021

      Wat goed dat jij en je vriend een manier gevonden hebben die voor jullie werkt! Kun je heel blij mee zijn 🙂 Dat jullie elkaar zo steunen.
      Pff ja als je zelf in een soortgelijke situatie zit lijkt het me vaak een moeilijke afweging, wat zeg je wel en wat niet? Wanneer is het goed om de vrede te bewaren en wanneer is het juist beter om wel je mond open te trekken?
      Nee inderdaad, we hoeven zeker niet bang te zijn om ons uit te spreken. Ik denk maar altijd (ook al doe ik het niet altijd), het lijkt me beter om je wel uit te spreken en daar een heftige reactie op terug te krijgen, die je dan later weer goed moet maken. Dan het juist allemaal bij je te houden en op te kroppen. Dat lijkt me ook niet echt gezond. Al ligt veel ook wel aan hoe je iets brengt denk ik.

      Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *