schuldgevoel door het handdoekenrek

In de categorie just thinking schrijf ik dingen op die door mijn hoofd spoken. Dat kan van alles zijn. Dit keer gaat het over een schuldgevoel dat ik probeer om te zetten in iets positiefs.

Het voelt zo dubbel soms. Voor het huis hebben we af en toe spulletjes nodig die nu nog missen. Zo ben ik enorm blij met het handdoekenrek dat we nu net gekocht hebben, ja heel suf ja. Ik hoef mijn handdoek na het douchen niet meer op de verwarming te leggen (waar hij ook elke dag weer zo vanaf glijdt en daardoor op de grond rondslingert, grrr). Van de ene kant word ik dus heel blij van een handdoeken rek wat voor meer orde zorgt (en een droge handdoek). Van de andere kant voelt dat zó materialistisch, want kan ik dan echt niet zonder handdoekenrek? Ik kan heus wel zonder, maar het maakt het leven ook wel echt heel veel fijner en makkelijker.

Ik heb fases in mijn leven dat ik hier minder over nadenk, en fases waarin ik dat dus wel wat meer doe. En dan sta ik stil bij mensen die veel minder hebben, die zich een handdoekenrek misschien niet kunnen veroorloven. Het gaat hier nu om een handdoekenrek als voorbeeld. Het had ook zo iets anders kunnen zijn, zoals een auto of koophuis of iets anders wat niet iedereen zich zo vanzelfsprekend kan permitteren. Maar zoals je kunt lezen, was het een handdoekenrek wat me deze keer in een denkspiraal bracht ; )

En dan wordt het ‘denk cirkeltje’ rond door ook meteen te denken, ja zeuren erover is makkelijk. Maar wat dóe je ertegen?! Eigenlijk al best wel wat. Want mijn oude spullen geef ik een tweede (en ik hoop ook nog een derde en vierde) leven door ze aan vrienden of de kringloop te geven. Ik let op nieuw en tweedehands kopen. Ik let op mijn koopgedrag in het algemeen. Het is niet zo dat ik niks doe, maar het voelt nog steeds als zo weinig. Dan mis ik de tijd dat ik veel vrijwilligerswerk deed en voor mijn gevoel écht iets voor mensen kon betekenen. Niet in de vorm van spullen, maar in de tijd die ik voor ze had. Om bijvoorbeeld over hun problemen te praten op de Praten Over Verlies chat waar ik een tijdje vrijwilligerswerk deed. Of bij Steunpunt Mantelzorg waar ik verschillende dingen deed, waaronder ziekenhuishulp met (oudere) mensen die niet alleen konden of wilden gaan. Dan zou ik heel graag weer op zo’n manier iets willen bijdragen, alleen is er op dit moment geen ruimte in mijn leven om dat te doen.

Dus dan neem ik me nu voor, op het moment dat Lotte naar school gaat straks (ja dat duurt nog heel lang, I know) en ik drie halve dagen per week thuis ben, ik één dag daarvan wil gaan besteden aan vrijwilligerswerk. Omdat ik makkelijk iets vergeet, staat het nu hier op mijn blog en ga ik het later nog een keer tegenkomen. En wie weet kan ik in de tussentijd nog iets vinden wat me minder tijd kost, maar waarbij ik anderen ook kan helpen. Als je een ideetje hebt voor me, laat het me zeker weten.

Comments

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 thoughts on “schuldgevoel door het handdoekenrek

  1. Ik heb twee jaar VoorleesExpress gedaan, gestructureerd programma waarin je 20x gaat voorlezen aan een kind dat ondersteuning kan gebruiken bij de taalontwikkeling. Je kiest boekjes uit die het kind leuk vindt, en daagt hem of haar uit om zelf te praten. Erg leuk en nuttig en kost weinig tijd (uur voorlezen, half uurtje boeken terugbrengen en nieuwe zoeken). Via mijn lokale bibliotheek aan gezinnen in de buurt gekoppeld. Je geeft aan op welke dag je kunt.

    1. Hoi Marlies, wat een leuk idee! Die ga ik zeker onthouden. Dat is inderdaad iets wat niet heel erg veel tijd kost als het kind niet al te ver weg woont. Lijkt me heel erg leuk om te doen 🙂 Dankjewel voor de tip!