this is a story about time travel

Nee niet echt, maar toch ook wel. Iets wat mij altijd enorm geïnteresseerd heeft, is mijn leven documenteren. Niet alleen het aspect van foto’s maken en de momenten vangen in een foto, maar ook de gevoelens van dat moment in mijn leven letterlijk vastleggen om ze later nog eens te kunnen zien en voelen. Het komt voort uit een angst om te vergeten. Want, ik ben enorm vergeetachtig. Altijd al geweest. Dus die angst is niet geheel onterecht. Vanaf mijn kindertijd tot nu heb ik enorme gaten in mijn geheugen. Er zijn dingen die ik gewoon echt niet meer weet en waar ik de herinnering niet meer van kan terughalen.

Dat klinkt niet zo fijn, maar gelukkig zijn er nog steeds mooie herinneringen in mijn hoofd opgeslagen die ik koester. Maar, het heeft me wel aan het denken gezet en zo ben ik in 2015 begonnen met mijn A PHOTO A DAY project. Ik maakte elke dag een foto van mijn leven. Van een random moment of van iets wat ik graag wilde onthouden. Met het idee dat ik aan het einde van het jaar kon zien hoe mijn jaar was. Zo werd A PHOTO A DAY mijn tweede – betere – geheugen aan herinneringen. Een voor mij heel bijzonder plekje. En het mooiste nog, hier kunnen geen zwarte gaten ontstaan ; )

Het documenteren is inmiddels samengesmolten met wie ik ben. Het maken van foto’s is een automatisme waar ik niet over nadenk, maar wat vanzelf gaat. Als ik iets meemaak wat voor mij de moeite waard is – als ik iets moois zie, iets meemaak wat me ontroerd of een gevoel wat ik wil onthouden – pak ik zonder nadenken mijn telefoon erbij om snel een foto te schieten.

Het is mooi om te zien hoe mijn leven door de jaren heen veranderd is, hoe ikzelf veranderd ben. Het geeft me een fijn gevoel om te weten dat ik altijd terug kan gaan naar mijn foto blog om te kijken naar een bepaalde dag, week, maand of jaar. Dat ik terug in de tijd kan reizen om het jaar 2015 nog eens te bekijken, bijvoorbeeld. Dat ik de gevoelens van toen in één oogopslag weer zie en kan voelen. Iets wat ik zonder al deze foto’s niet meer had kunnen doen.

Ik probeer elke dag stil te staan bij de dingen die ik doe en meemaak. Maar als ik eerlijk ben, mis ik voor mijn gevoel heel veel. Je kúnt ook niet alles door en door zien/voelen/ruiken in zijn volledigheid op het moment zelf. Wat het terugkijken van de opgeslagen foto’s me geeft (buiten een fijn nostalgisch gevoel), is de kleine details die ik onbewust heb opgeslagen terwijl ik ze aan het beleven was, maar niet helemaal heb gevoeld op het moment zelf. Wie hier overigens veel mooier over kan praten is Danny Gevirtz. Hij legt goed uit wat ik bedoel en de video is zeker het kijken waard als je van documenteren houdt. Ook Riza maakte er een mooie video over.

Deze blogpost had ik eerder een ode aan documenteren kunnen noemen haha, want eigenlijk wil ik vooral mijn liefde ervoor met jullie delen. En wie weet iemand aansteken ermee ; )

Ik ben benieuwd of en hoe jullie je leven documenteren! Voelen jullie ook zo’n drang om dat te doen, op foto, video of door journallen?

Comments

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 thoughts on “this is a story about time travel

  1. Ooh, heel herkenbaar! En het fijne is, dat je door het zien van de foto’s weer weet hoe je je toen voelde en wat de sfeer was. Ik ben ook zo’n vastlegger. In foto’s dan. Journaling vind ik in theorie altijd heel leuk, maar ik begin er nooit aan, haha.

  2. Hi Luus!

    Ik heb altijd gedocumenteerd. Heb al vanaf groep 7 een dagboek en schrijf er bijna dagelijks erin. Het morning pages journal is sinds dit jaar er bij gekomen en ook dit doe ik elke dag. Omdat Roel dit ook zo fijn vindt om te doen en geïnspireerd raakte, doet hij dit in de avond ook bijna elke dag.

    Toen ik mijn eerste spiegelreflex camera kocht ben ik elke dag mijn gevoel gaan documenteren met daaronder een gedichtje van eigen hand. Dit werd mijn expositie, later ook mijn werk voor mijn toelating op de kunstacademie. Deze opdracht werd later ook een opdracht tijdens het 1e jaar fotografie, voor mij appeltje eitje haha. Het boek wat ik toen maakte, twee maanden lang, heb ik nog steeds. Het ging over mijn winterdepressie destijds, een iets wat donker, grimmig boek, waar de foto’s goed laten zien hoe het voor mij was.

    Ik had pas heel laat een smartphone met een goede camera. Ben heel lang bij een simpele nokia gebleven omdat ik niet altijd online wilde zijn. Instagram had ik ook een jaar nadat het online ging. Daar kwam toen mijn fotodagboek op, maar ook selfies omdat de ontwikkeling van jaren in je gezicht gewoon heel erg mooi vind. Portretten blijven toch wel denk ik mijn favoriete fotografie onderwerp.

    Ik vind instagram alleen als medium niet zo leuk meer, dus ik zoek een alternatief om mijn foto’s op te slaan. Je had het over een blog, bedoel je dan tumblr gekoppeld aan je eigen account?

    Video vind ik ook heel erg leuk, monteren ook. Maar heb dit nooit echt goed geleerd en heb het geduld er niet voor. Een foto in stilte heeft voor mij meer rust om goed te kijken of zo….

  3. Nee, eigenlijk niet! Niet op die manier, in ieder geval. Ik ben een waardeloze fotograaf en geef veel meer om woorden. Ik denk dat ik een vrij goed geheugen heb en put daar ook graag uit als ik schrijf. Maar ja, daarmee kun je het natuurlijk ook helemaal naar je hand zetten, wat ik soms ook bewust doe, dus vaak zijn mijn herinneringen dan meer een vertrekpunt. Een dagboek heb ik een aantal jaar gehad toen ik jonger was, maar daar heb/neem ik nu helaas de tijd niet meer voor. Foto’s zijn wel sneller gemaakt!

  4. Heb laatst iets gelezen over geheugen en dat we vaak denken dat we een slecht geheugen hebben of het erg vinden dat we dingen vergeten maar het is eigenlijk super normaal. Dat gezegd zijnde, ik snap het wel. Ik maak ook overal foto’s van en vind het heel fijn om dat terug te kijken of om vb. de weekoverzichten op mijn blog nog eens te lezen. En als ik iets niet goed heb “gedocumenteerd” heb ik er toch spijt van. Ik herinner me vb. totaal niet meer hoe ik op D’s naam ben gekomen en dat vind ik nu wel jammer.